Byggt á aflgjafa þeirra og tæknilegum meginreglum, er hægt að flokka nútíma aflrásarkerfi bifreiða í stórum dráttum í fjórar megingerðir: bensínaflrásir, hreinar rafknúnar aflrásir, blendingar aflrásir og vetniseldsneytisaflrásir. Hver tegund hefur sín sérkenni og myndar sameiginlega fjölbreytt markaðslandslag.
Bensínaflrásir treysta á brennslu bensíns eða dísilolíu til að losa orku. Kjarni þeirra er brunavélin sem breytir efnaorku eldsneytis í vélræna orku. Tæknin er þroskuð og eldsneytisnet eru þægileg, en þau standa frammi fyrir áskorunum sem tengjast umhverfisvernd og orkunýtingu.
Hreinar rafknúnar aflrásir nota rafhlöður til að knýja rafmótor, sem nær núlllosun, lágum hávaða og mikilli orkubreytingarnýtni. Hins vegar eru þau takmörkuð af rafhlöðusviði, hleðslutíma og hleðsluuppbyggingu.
Hybrid aflrásir sameina kosti bensíns og raforku. Byggt á afltengingaraðferðinni er hægt að skipta þeim í röð, samhliða og röð-samhliða blendingakerfi. Þeir koma á áhrifaríkan hátt á jafnvægi milli drægni og orkunýtingar, draga úr kvíða rafbíla, en uppbygging þeirra er tiltölulega flókin og kostnaður þeirra er hár.
Hybrid aflrásir framleiða rafmagn með vetni-vetnisefnahvarfi, með vatn sem eina losunina. Þeir bjóða upp á stuttan eldsneytistíma og langan akstursdrægi, en standa frammi fyrir áskorunum eins og háum kostnaði við vetnisframleiðslu og geymslu og vanþróaða innviði fyrir eldsneytiseldsneyti.